Objawienia maryjne uznane przez Kościół – pełna lista

Objawienia maryjne uznane przez Kościół – co oznacza uznanie?

Objawienia maryjne uznane przez Kościół nie tworzą nowej prawdy wiary: Kościół może dopuścić kult i potwierdzić duchowe owoce, lecz wiara katolicka opiera się na Objawieniu publicznym przekazanym w Chrystusie. Katechizm Kościoła Katolickiego wskazuje to w dwóch punktach – 66 i 67 – a Dykasteria Nauki Wiary uporządkowała zasady rozeznawania w normach z 2024 roku.

Czym jest objawienie prywatne?

Objawienie prywatne to doświadczenie religijne przypisywane konkretnym osobom po zakończeniu Objawienia publicznego, charakteryzujące się prywatnym przekazem, oceną Kościoła i brakiem obowiązku wiary dla wszystkich katolików. Fatima, Lourdes, Guadalupe i Gietrzwałd należą do historii pobożności maryjnej, ale nie stają obok Ewangelii.

KKK 67 wyjaśnia, że objawienia prywatne nie mogą „poprawiać” ani „uzupełniać” definitywnego Objawienia Chrystusa. Mogą natomiast pomagać przeżywać Ewangelię w określonej epoce, jeśli ich treść nie sprzeciwia się wierze i moralności.

„Objawienia prywatne nie należą jednak do depozytu wiary.” – Katechizm Kościoła Katolickiego, 67, 1992

W praktyce parafialnej rozróżnienie jest bardzo potrzebne. Różaniec, pokuta, adoracja i pomoc ubogim mają sens nie dlatego, że ktoś poznał niezwykłą historię, lecz dlatego, że prowadzą do Chrystusa i sakramentalnego życia Kościoła.

• Objawienie publiczne – zostało wypełnione w Chrystusie i jest normą wiary całego Kościoła.
• Objawienie prywatne – może otrzymać pozytywną ocenę, ale katolik nie składa wobec niego aktu wiary takiego jak wobec Credo.
• Kult maryjny – powinien prowadzić do liturgii, modlitwy i nawrócenia, a nie do lęku przed sensacyjnymi zapowiedziami.
• Rozeznanie biskupa – bada zgodność przekazu z doktryną, wiarygodność świadków i skutki duszpasterskie.
• Ostrożność redakcyjna – określenie „pełna lista” zawsze wymaga daty sprawdzenia oraz wskazania kryterium włączenia.

Czy katolik musi wierzyć w uznane objawienia?

Nie. Katolik może korzystać z duchowego przesłania Fatimy, Lourdes czy Gietrzwałdu, ale nie ma obowiązku przyjmować objawienia prywatnego jako prawdy koniecznej do zbawienia. Pierwszeństwo ma Pismo Święte, liturgia i nauczanie Kościoła.

To zdanie chroni przed dwoma błędami: lekceważeniem zdrowej pobożności oraz stawianiem prywatnych przekazów wyżej niż Ewangelii. Z doświadczenia pracy z tekstami religijnymi widzę, że czytelnicy najczęściej pytają nie o teologię, lecz o prostą odpowiedź: czy można się tam modlić i czy przekaz pomaga żyć po chrześcijańsku. Tę odpowiedź trzeba zawsze osadzić w oficjalnym statusie miejsca.

Kto rozeznaje objawienia maryjne?

Pierwszy krok podejmuje biskup diecezjalny, ponieważ odpowiada za rozeznanie wydarzeń na terenie swojej diecezji; Dykasteria Nauki Wiary może towarzyszyć sprawie, zatwierdzić decyzję lub interweniować dla dobra całego Kościoła. Tak działała i działa procedura odnoszona do miejsc takich jak Lourdes, Fatima czy Gietrzwałd.

Rozpoznanie nie polega na wyborze najpopularniejszej historii. Kościół bierze pod uwagę treść przekazu, postawę wizjonerów, brak sprzeczności z doktryną, możliwe nadużycia finansowe i moralne oraz trwałe owoce wiary.

Lista objawień maryjnych – jak czytać statusy bez błędów?

Lista objawień maryjnych powinna oddzielać miejsca historycznie uznane, miejsca objęte pozytywną oceną duszpasterską i sprawy nadal wymagające rozeznania. Poniższe zestawienie sprawdzono w sierpniu 2026 roku na tle KKK 66-67, norm Dykasterii Nauki Wiary z 2024 roku oraz materiałów sanktuariów; nie jest ono zamkniętym rejestrem wszystkich lokalnych decyzji diecezjalnych.

Jakie informacje pokazuje tabela objawień?

Tabela pokazuje sześć elementów: miejsce, kraj, okres wydarzeń, osoby związane z przekazem, główny motyw duchowy i ostrożnie opisany status. Dzięki temu nie miesza Guadalupe z Gietrzwałdem, a Fatimy z miejscami, których sytuację Kościół ocenia inaczej.

Miejsce	Kraj i rok	Osoby	Główny motyw	Status opisywany w tradycji Kościoła
Guadalupe	Meksyk, 1531	św. Juan Diego	Maryja, ewangelizacja i godność rdzennych mieszkańców	Silnie zakorzeniony kult kościelny, sanktuarium narodowe
Rue du Bac	Francja, 1830	św. Katarzyna Labouré	Cudowny Medalik i modlitwa	Uznane w tradycji lokalnego Kościoła
La Salette	Francja, 1846	Melania Calvat i Maksym Giraud	Nawrócenie, modlitwa i świętowanie niedzieli	Objawienie uznane przez biskupa Grenoble w 1851 roku
Lourdes	Francja, 1858	św. Bernadeta Soubirous	Niepokalane Poczęcie, modlitwa i troska o chorych	Objawienie uznane przez biskupa Tarbes w 1862 roku
Pontmain	Francja, 1871	dzieci z Pontmain	Modlitwa, nadzieja i zaufanie Bogu	Objawienie uznane w 1872 roku
Gietrzwałd	Polska, 1877	Justyna Szafryńska i Barbara Samulowska	Różaniec, pokuta i język polski	Objawienie uznane przez biskupa warmińskiego w 1977 roku
Fatima	Portugalia, 1917	Łucja dos Santos, Franciszek i Hiacynta Marto	Różaniec, pokuta i modlitwa o pokój	Objawienie uznane przez biskupa Leirii w 1930 roku
Beauraing	Belgia, 1932-1933	pięcioro dzieci	Modlitwa i nawrócenie	Objawienie uznane przez biskupa Namur w 1949 roku
Banneux	Belgia, 1933	Mariette Beco	Maryja Ubogich, modlitwa za cierpiących	Objawienie uznane przez biskupa Liège w 1949 roku

Jedno zdanie wystarcza, by uniknąć częstego błędu: popularność pielgrzymek nie jest formalnym uznaniem objawienia, a źródłem statusu pozostaje decyzja kompetentnej władzy kościelnej. (źródło: Dykasteria Nauki Wiary, 2024).

Czy Medjugorie jest uznanym objawieniem?

Nie należy opisywać Medjugorie jako klasycznie uznanego objawienia maryjnego. W 2024 roku Dykasteria Nauki Wiary wydała dla tego zjawiska ocenę nihil obstat, która pozwala na roztropne korzystanie z duchowych owoców, ale nie orzeka o nadprzyrodzonym charakterze rzekomych objawień.

Nihil obstat nie jest dogmatem, kanonizacją ani pieczęcią „na pewno nadprzyrodzone”. To pozytywna ocena duszpasterska: wierni mogą praktykować pobożność z zachowaniem wskazań Kościoła. Tę różnicę trzeba podawać wprost, zwłaszcza w katechezie i opisach pielgrzymek.

• „Uznane” – w języku historycznym zwykle odnosi się do konkretnej decyzji biskupa dotyczącej wydarzeń i kultu.
• „Nihil obstat” – oznacza brak przeszkód dla duszpasterskiego korzystania z danego zjawiska według norm z 2024 roku.
• „Brak orzeczenia” – nie daje podstaw, by przedstawiać historię jako zatwierdzoną przez Kościół.
• „Zakaz lub negatywna ocena” – wymaga posłuszeństwa decyzji biskupa albo Stolicy Apostolskiej.
• „Kult lokalny” – może istnieć wokół sanktuarium, lecz sam nie rozstrzyga statusu domniemanych objawień.

Dlaczego pełna lista wymaga daty aktualizacji?

Pełna lista wymaga daty aktualizacji, ponieważ po 17 maja 2024 roku Kościół posługuje się nowymi normami i kilkoma możliwymi ocenami. Dykasteria Nauki Wiary zastrzega, że zasadniczo nie stwierdza już wprost nadprzyrodzoności zjawiska, lecz ocenia jego wymiar duszpasterski i doktrynalny.

Przed publikacją warto sprawdzić komunikat diecezji, stronę sanktuarium oraz dokument Dykasterii. Nie wystarczy artykuł sprzed kilku lat ani nagłówek z mediów społecznościowych.

Fatima, Lourdes, Guadalupe i Gietrzwałd – czego uczą najczęściej cytowane miejsca?

Fatima, Lourdes, Guadalupe i Gietrzwałd łączy wezwanie do modlitwy, nawrócenia i zaufania Bogu, lecz każde miejsce ma własny kontekst historyczny. Fatima wiąże się z rokiem 1917, Lourdes z rokiem 1858, Guadalupe z 1531, a Gietrzwałd z 1877; ich przesłania nie powinny być sprowadzane do jednej sensacyjnej opowieści.

Jakie jest przesłanie Fatimy?

Przesłanie Fatimy koncentruje się na różańcu, pokucie i modlitwie o pokój. Objawienia przypisywane Łucji dos Santos oraz rodzeństwu Franciszkowi i Hiacyncie Marto trwały od maja do października 1917 roku, a biskup Leirii uznał je w 1930 roku.

Najbezpieczniejsza droga do Fatimy prowadzi przez codzienną modlitwę, spowiedź i Eucharystię. Nie przez obsesyjne odczytywanie przepowiedni. Parafialna grupa różańcowa może wybrać jeden dzień w miesiącu na wspólny różaniec w intencji pokoju – to prosty przykład praktyki zgodnej z głównym motywem miejsca.

Czym Lourdes wyróżnia się wśród sanktuariów?

Lourdes wyróżnia się wezwaniem do modlitwy, pokuty i szczególną obecnością osób chorych. Św. Bernadeta Soubirous usłyszała w 1858 roku określenie „Jestem Niepokalane Poczęcie”, a uznanie biskupa Tarbes z 1862 roku otworzyło drogę do rozwoju sanktuarium.

W Lourdes ważne jest połączenie pobożności z konkretną służbą. Wolontariusze pomagają pielgrzymom o ograniczonej sprawności, a parafie mogą przenieść ten sens do własnej wspólnoty: odwiedzić chorego, zorganizować transport na Mszę albo przygotować modlitwę za opiekunów.

„Objawienia prywatne […] mogą pomóc lepiej przeżywać Objawienie w pewnej epoce historycznej.” – Katechizm Kościoła Katolickiego, 67, 1992

Dlaczego Guadalupe pozostaje ważne dla ewangelizacji?

Guadalupe jest ważne, ponieważ łączy pobożność maryjną z historią ewangelizacji Meksyku i osobą św. Juana Diego. Tradycja wiąże wydarzenia z grudniem 1531 roku na wzgórzu Tepeyac, a kult Matki Bożej z Guadalupe stał się jednym z najważniejszych punktów odniesienia dla katolików obu Ameryk.

Nie należy jednak używać Guadalupe do prostych politycznych wniosków ani do obiecywania cudów. Dla katechezy cenniejsze jest pytanie o godność człowieka, szacunek wobec kultury i sposób, w jaki wiara dociera do rodzin.

Czy Gietrzwałd ma znaczenie tylko lokalne?

Nie. Gietrzwałd jest najważniejszym polskim przykładem objawień maryjnych uznanych przez Kościół, związanym z Justyną Szafryńską i Barbarą Samulowską oraz wydarzeniami od 27 czerwca do 16 września 1877 roku. Oficjalne sanktuarium przypomina o różańcu, pokucie i duchowym znaczeniu języka polskiego w przekazie.

Dla parafii w Gostycynie Gietrzwałd może być bliskim punktem katechetycznym. Zamiast ograniczać się do dat, można przygotować nabożeństwo różańcowe z krótkim komentarzem, rodzinny wyjazd pielgrzymkowy albo lekcję o Warmii XIX wieku.

• Fatima – uczy modlitwy różańcowej i odpowiedzialności za pokój między ludźmi.
• Lourdes – przypomina, że chory nie jest dodatkiem do wspólnoty, lecz jej pełnoprawnym członkiem.
• Guadalupe – pokazuje znaczenie inkulturacji i szacunku wobec ludzi, do których kieruje się Ewangelia.
• Gietrzwałd – łączy modlitwę różańcową z polskim doświadczeniem wiary w XIX wieku.
• La Salette – kieruje uwagę na nawrócenie, niedzielną Eucharystię i odpowiedzialność za codzienne życie.

Więcej kontekstu znajdują czytelnicy w tekście objawienia maryjne – najważniejsze miejsca, a osobne materiały opisują objawienia w Fatimie oraz objawienia w Gietrzwałdzie.

La Salette, Rue du Bac, Pontmain, Beauraing i Banneux – jak nie zgubić ich znaczenia?

La Salette, Rue du Bac, Pontmain, Beauraing i Banneux są mniej obecne w polskich rozmowach niż Fatima czy Lourdes, ale nie są jedynie przypisem do historii pobożności. Każde z tych miejsc łączy się z konkretnymi osobami, datami i praktyką modlitwy, a ich status należy odczytywać przez decyzje lokalnego Kościoła, nie przez liczbę publikacji w internecie.

Co łączy La Salette i Rue du Bac?

La Salette i Rue du Bac łączy wezwanie do nawrócenia oraz modlitwy zakorzenionej w codzienności. La Salette odnosi się do wydarzeń z 1846 roku i decyzji biskupa Grenoble z 1851 roku, natomiast Rue du Bac do objawień św. Katarzyny Labouré w 1830 roku oraz tradycji Cudownego Medalika.

Cudowny Medalik nie jest talizmanem. Ma przypominać o modlitwie i zawierzeniu, a nie zastępować sakramenty. To dobra zasada dla rodziców, którzy kupują medaliki dzieciom przed Pierwszą Komunią: wyjaśnić znak, pomodlić się razem i nie obiecywać magicznej ochrony.

Jakie przesłanie mają Pontmain, Beauraing i Banneux?

Pontmain, Beauraing i Banneux przypominają o modlitwie, nadziei oraz trosce o ludzi cierpiących. Pontmain związane jest z rokiem 1871, Beauraing z latami 1932-1933, a Banneux z rokiem 1933; belgijskie sanktuaria szczególnie akcentują zaufanie Bogu i pomoc ubogim.

W parafii można przełożyć te motywy na trzy konkretne działania: przygotować paczkę dla potrzebującej rodziny, objąć modlitwą osoby samotne i zaprosić chorych na Mszę z błogosławieństwem. Przesłanie przestaje wtedy być historią z książki.

• Rue du Bac – kieruje uwagę na modlitwę „O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami”.
• La Salette – stawia pytanie o miejsce niedzieli, modlitwy i pojednania w rodzinie.
• Pontmain – uczy nadziei w czasie społecznego lęku i niepewności.
• Beauraing – zachęca do modlitwy oraz do nawrócenia serca bez budowania religijnej sensacji.
• Banneux – podkreśla bliskość Maryi wobec ubogich i cierpiących.

Jakich miejsc nie wpisywać automatycznie do jednej listy?

Nie wpisuj automatycznie do jednej listy miejsc popularnych, badanych i historycznie uznanych. Medjugorie wymaga oddzielnego opisu w świetle decyzji Dykasterii Nauki Wiary z 2024 roku, a każda nowa sprawa wymaga aktualnego komunikatu właściwej diecezji lub Stolicy Apostolskiej.

Rzetelny opis może użyć zdania: „miejsce pielgrzymkowe objęte określoną oceną duszpasterską”, zamiast rozstrzygać więcej, niż mówią dokumenty. Taka precyzja buduje zaufanie.

Jak odróżnić uznanie objawienia od popularności?

Uznanie objawienia od popularności odróżnia dokument kościelny, nie liczba pielgrzymów, filmów ani sprzedanych obrazków. Sanktuaria w Fatimie, Lourdes, Guadalupe i Gietrzwałdzie przyciągają ludzi z wielu krajów, jednak o statusie zjawiska mówią decyzje biskupa, Dykasterii Nauki Wiary i oficjalne komunikaty, a nie algorytm wyszukiwarki.

Jak sprawdzić status objawienia krok po kroku?

Najpierw sprawdź trzy źródła: komunikat diecezji, oficjalną stronę sanktuarium oraz dokument Dykasterii Nauki Wiary. Dopiero potem korzystaj z opracowań popularnych, książek i materiałów pielgrzymkowych.

1. Ustal nazwę miejsca – wpisz pełną nazwę, na przykład „Gietrzwałd objawienia 1877”, aby nie pomylić sanktuarium z niezweryfikowanym wpisem.
2. Znajdź diecezję – sprawdź, czy biskup wydał decyzję dotyczącą wydarzeń, kultu albo praktyki duszpasterskiej.
3. Otwórz stronę sanktuarium – szukaj historii, dokumentów i danych kontaktowych, a nie wyłącznie sklepu z dewocjonaliami.
4. Porównaj datę publikacji – przy nowych sprawach dokument sprzed 2024 roku może nie uwzględniać aktualnych norm.
5. Oceń język opisu – sformułowania o strachu, katastrofach i „tajnej wiedzy” powinny zapalić czerwone światło.
6. Zapytaj duszpasterza – przy planowaniu katechezy lub pielgrzymki kapłan może pomóc odróżnić zatwierdzony kult od niepewnych przekazów.

Dlaczego sensacja szkodzi wierze?

Sensacja szkodzi wierze, ponieważ przesuwa uwagę z Chrystusa, sakramentów i miłości bliźniego na lęk przed datami oraz sekretnymi interpretacjami. Dykasteria Nauki Wiary w normach z 2024 roku zwraca uwagę między innymi na ryzyko błędów doktrynalnych, nadużyć i wykorzystywania zjawisk do osiągania korzyści.

Dobry test brzmi prosto: czy lektura prowadzi do modlitwy, spowiedzi, przebaczenia i pomocy komuś konkretnemu? Jeśli zamiast tego zostawia człowieka z paniką, presją finansową albo poczuciem wyższości, potrzebne jest większe rozeznanie.

• Oficjalny dokument – ma pierwszeństwo przed wpisem na forum lub nagraniem bez autora.
• Jasny status – powinien być opisany słowami użytymi przez diecezję albo Dykasterię Nauki Wiary.
• Zdrowe owoce – obejmują modlitwę, nawrócenie, pojednanie i życie sakramentalne.
• Brak presji – uczciwa pobożność nie żąda pieniędzy za „konieczne” tajne przekazy.
• Sprawdzenie daty – jest konieczne przy aktualnych ocenach, zwłaszcza dotyczących Medjugorie.

Jak wykorzystać listę objawień w parafii i na pielgrzymce?

Lista uznanych objawień maryjnych może służyć katechezie i pielgrzymce, gdy prowadzi do modlitwy oraz poznania wiary, a nie do kolekcjonowania niezwykłości. W parafii w Gostycynie dobrym punktem wyjścia są Gietrzwałd, Fatima i Lourdes: trzy miejsca, trzy konteksty historyczne oraz wspólne wezwanie do różańca, pokuty i troski o człowieka.

Jak przygotować spotkanie katechetyczne o objawieniach?

Przygotuj spotkanie w czterech krokach: przeczytaj fragment KKK 66-67, wybierz jedno miejsce, przedstaw potwierdzone fakty i zakończ wspólną modlitwą. Wystarczy 45 minut, by uczniowie lub grupa dorosłych zobaczyli różnicę między Objawieniem publicznym a pobożnością maryjną.

Przykład dla młodzieży: 10 minut o Fatimie i roku 1917, 10 minut o różańcu, 10 minut rozmowy o pokoju w klasie i domu, 10 minut modlitwy oraz 5 minut na pytania. Taki rytm daje wiedzę, ale nie zamienia katechezy w wykład o sensacjach.

Co zabrać na pielgrzymkę do Gietrzwałdu lub Fatimy?

Na pielgrzymkę zabierz intencję, tekst modlitwy, informację o Mszy i gotowość do ciszy. Plan wyjazdu powinien najpierw uwzględniać Eucharystię, spowiedź, bezpieczeństwo grupy i dostępność dla seniorów, a dopiero później zakupy oraz zdjęcia.

Osoby zainteresowane polskimi miejscami kultu mogą też przeczytać materiał o Narodowym Sanktuarium Fatimskim w Zakopanem. Każdy wyjazd warto potwierdzić bezpośrednio w sanktuarium, ponieważ godziny nabożeństw i zasady dla grup zmieniają się sezonowo.

• Katecheza o Gietrzwałdzie – może połączyć historię objawień z modlitwą różańcową i dziejami Warmii.
• Różaniec fatimski – warto organizować w stałym dniu miesiąca, aby modlitwa stała się trwałą praktyką wspólnoty.
• Pomoc chorym inspirowana Lourdes – może oznaczać konkretną listę odwiedzin i transport na niedzielną Mszę.
• Rozmowa o Guadalupe – pomaga mówić o godności człowieka i szacunku wobec różnic kulturowych.
• Pielgrzymka parafialna – wymaga potwierdzenia programu, opieki medycznej dla potrzebujących i zasad bezpieczeństwa grupy.

Najczęściej zadawane pytania

Jakie objawienia maryjne są uznane przez Kościół?

Do najczęściej wymienianych należą Guadalupe, Rue du Bac, La Salette, Lourdes, Pontmain, Gietrzwałd, Fatima, Beauraing i Banneux. Przy każdej pozycji trzeba podać źródło oraz datę weryfikacji, ponieważ język statusów kościelnych zmieniły normy Dykasterii Nauki Wiary z 2024 roku.

Czy Gietrzwałd jest uznany przez Kościół?

Tak. Gietrzwałd jest polskim przykładem objawień maryjnych uznanych przez Kościół; wydarzenia wiąże się z rokiem 1877 oraz osobami Justyny Szafryńskiej i Barbary Samulowskiej. Oficjalne Sanktuarium w Gietrzwałdzie przypomina o przesłaniu różańca i pokuty.

Czy katolik musi wierzyć w uznane objawienia maryjne?

Nie. Nawet uznane objawienie prywatne nie należy do depozytu wiary i nie zastępuje Ewangelii ani sakramentów. Katolik może korzystać z takiej pobożności roztropnie, gdy pomaga mu ona żyć wiarą.

Czy Medjugorie jest na liście uznanych objawień?

Nie należy umieszczać Medjugorie na prostej liście klasycznie uznanych objawień. Dykasteria Nauki Wiary w 2024 roku przyznała ocenę nihil obstat, czyli dopuściła roztropne korzystanie z duchowych owoców bez orzekania nadprzyrodzoności samych zjawisk.

Jak sprawdzić, czy objawienie jest uznane przez Kościół?

Sprawdź komunikat właściwej diecezji, oficjalną stronę sanktuarium i dokument Dykasterii Nauki Wiary. Nie opieraj się wyłącznie na popularności miejsca, filmach w sieci ani materiałach promocyjnych biur pielgrzymkowych.

Jakie jest przesłanie Fatimy?

Fatima akcentuje modlitwę różańcową, pokutę i modlitwę o pokój. Najlepszą odpowiedzią na to przesłanie jest regularna modlitwa, pojednanie z bliźnimi i udział w życiu sakramentalnym, a nie poszukiwanie sensacyjnych interpretacji.

Czym Lourdes różni się od Fatimy?

Lourdes mocno łączy się z Niepokalanym Poczęciem, modlitwą i troską o osoby chore, natomiast Fatima z różańcem, pokutą i modlitwą o pokój. Oba miejsca prowadzą do nawrócenia, ale wyrastają z innych wydarzeń historycznych: Lourdes z 1858, Fatima z 1917 roku.

Dlaczego Guadalupe jest ważne?

Guadalupe jest ważne dla historii katolicyzmu w Meksyku i dla refleksji nad ewangelizacją oraz godnością rdzennych mieszkańców Ameryki. Tradycja wiąże objawienia z 1531 rokiem i św. Juanem Diego.

Źródła i literatura

1. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 66-67, 1992.
2. Dykasteria Nauki Wiary, Norms for Proceeding in the Discernment of Alleged Supernatural Phenomena, 2024.
3. Sanktuarium Matki Bożej Gietrzwałdzkiej – historia objawień i informacje dla pielgrzymów, dostęp: sierpień 2026.
4. Santuário de Fátima – oficjalne materiały sanktuarium, dostęp: sierpień 2026.
5. Dykasteria Nauki Wiary, Nota dotycząca doświadczenia duchowego związanego z Medjugorie, 2024.